دیشب پای تلویزیون نشسته بودم که خبر آزادی خانم آنگ سان سوچی رو شنیدم.
وقتی گوینده گزارش میداد که در 20 سال گذشته، 15 سال رو در حبس خانگی بسر برده و برای آزادی هیچ پیش شرطی رو نپذیرفته. نا خودآگاه اشک از چشمهام راه افتاد. نمیدونم چرا اینجور وقتها اصلا نمیتونم، خودم رو کنترل کنم.
به نظرم، کسایی که برای رسیدن به آرمانشون، مقاومت میکنند، قابل احترام هستند.
اشتراک در:
نظرات پيام (Atom)
0 نظرات:
ارسال يک نظر